• foto_wouter_deprez__c_jonas_lampens
  • foto_wouter_deprez__c_jonas_lampens
di 24 apr 2018
Tijd laat zich niet vastleggen, behalve in beeldende kunst.

‘Zijn jullie ook gekoloniseerd in België?’

Wie in de Directeurswoning binnenkomt, waant zich in een woud. Vogelgeluiden omringen je en de negen schermen met foto’s van bomen in verschillende kleurschakeringen, scheppen een poëtische sfeer. In de onderderschriften laat de fotografe de kijker mee lezen in haar gedachten, hoe ze wandelend in het bos probeerde om de werkelijkheid vast te leggen op beeld. En hoe ze na het nemen van elke foto verder leek af te staan van die realiteit voor ogen. Alsof ze met het vastleggen van de omgeving op camera steeds meer grijpt in het ijle. En net door de weergave van die momentopnames ontstaat ook in de tentoonstelling een genuanceerde beleving van haar wandeling in het bos. Het verglijden van de tijd laat zich zien in de manier waarop het zon kaleidoscopisch haar licht werpt op de bomen, blaadjes, het gras op die plek waar zij staat. Het natuurlijk licht is als een compas voor de tijd.

(Meggy Rustamova – Light Displacement)

Op de eerste verdieping kan u de gelijkenis ervaren tussen een brandende zon en de gelukzalige gloed van frieten tijdens het bakproces. Neem vooral uw tijd.

(Kasper Devos – Belgian Sunset)

De video op het grote scherm toont het verhaal van een man boven op een berg. Het verhaal plaatst het verglijden van de tijd en van een mensenleven in perspectief van het gebergte. Als een kluizenaar zit hij geïsoleerd op een houten stoel, kijkend naar een uitgestrekt landschap, berg na berg.

De zeteltjes in de Directeurswoning nodigen uit om langer te blijven.

Toe, nog even dan.

In een volgend fragment zien we het postkoloniale Congo, het broeierige Kinshasa als het hart van een land dat door België werd gedragen, verminkt en gevormd. Hebben we dan geen verantwoordelijkheid op te nemen voor ons politieke en ethische verleden?

We zien het verhaal van de onafhankelijkheid en de verschillende volksliederen in de loop van de geschiedenis, van Léopoldville tot Kinshasa. Bestaat er een intersectie in tijd tussen Congo en België tot op vandaag, in de taal die ons verbindt en in de vele onbewuste handelingen die we over de afstand en ruimte heen gemeenschappelijk hebben?

Kunnen we bepaalde standbeelden die de geest van de tijd vangen, blijven verantwoorden in een tijd waarin de gruweldaden van de toenmalig vereerde Léopold al lang geleden boven water kwamen? Wat met de Lumumbastraat?

De video houdt ons een spiegel voor die oproept tot een kritische benadering van het verleden.


Tijd laat zich niet vastleggen,

behalve in beeldende kunst.